Bryła
Regularny, zbliżony do kwadratu rzut fabrykanckiej rezydencji nawiązuje do typu budowli stworzonego w okresie renesansu przez Andreę Palladia i twórczo rozwiniętego w XIX w. przez architektów tworzących w kostiumie neorenesansowym, takich jak Gottfried Semper. Wzniesiona przez tego ostatniego twórcę w 1839 r. Villa Rosa w Dreźnie była budynkiem o rzucie zbliżonym do kwadratu, zwartej, kubicznej bryle i wnętrzu, w którym znaną z willi palladiańskich centralną rotundę zastąpiono oświetlonym przez przeszklony strop ośmiobokiem. Pomysł ten stał się źródłem inspiracji dla wielu późniejszych architektów, zwłaszcza wywodzących się ze szkoły drezdeńskiej. W projektowanych przez nich willach, symetrycznie rozmieszczone pokoje, skupione są wokół czworobocznego, dwukondygnacyjnego, oświetlonego z góry hallu. Taki sposób konstruowania planu budowli wiele zawdzięcza myśli Nicolasa Duranda - francuskiego teoretyka architektury z pocz. XIX w., który zalecał opierać rzut i bryłę budynku na siatce modułów - kwadratu, koła sześcianu i t. d. Nie mniej ważnym źródłem inspiracji stały się odkryte w Pompejach rzymskie domy atrialne - łączące w sobie splendor i zbytek z wygodą.
Projektując wille Lentza sięgnął Max Drechsler po wzór w doskonały sposób odzwierciedlający założenia teoretyków. Była nim Villa Amalia w Wuppertal-Elberfeld, zbudowana w latach 1883-1884 przez berlińskich architektów Kyllmanna i Heydena. W jej centralnie położonym hallu, o zwielokrotnionych przez lustra kolumnach i przypominającym compluvium prostokątnym otworze pomiędzy kondygnacjami bez trudu rozpoznać możemy rzymskie atrium. Choć układ wnętrz Villi Amalii powtórzył Drechsler z drobnymi tylko zmianami, to całą strukturę budynku ubrał w odmienną szatę stylową. W obu budowlach dopatrzyć się można co prawda cech tzw. kostiumu francuskiego, takich jak łamany dach i wysokie kominy, jednakże rezydencja Lentza różni się od swego domniemanego pierwowzoru monumentalizmem form i barwnością zewnętrznego wystroju, nawiązującego kontrastem cegły i kamienia do francuskiej architektury XVI i XVII w. Elewacje szczecińskiej willi, w dolnej części boniowane i wyłożone żółtawym śląskim piaskowcem, w górnej oblicowane są czerwoną cegłą, od której odbija jasny, kamienny detal. Barwności tej dopełniają kolumny z czerwonego szwedzkiego granitu.
W czasach kiedy powstała, willa Lentza określana była jako utrzymana w "stylu II cesarstwa". "Styl" ów, stworzony przez Charles'a Garniera, budowniczego powstałej w latach 1861-1864 paryskiej opery, charakteryzował się połączeniem elementów zaczerpniętych z renesansu, manieryzmu i baroku, w jedną, pełną rozmachu i bogactwa "barokową" całość. Przyjrzawszy się bliżej fasadzie szczecińskiej willi, odnaleźć w niej można elementy zapożyczone z Garnierowskiej opery. Z jej bocznych portyków zapożyczył np. Drechsler rozwiązanie frontowego ryzalitu willi, ujętego w zdwojone kolumny i zwieńczonego potężnym, półkolistym naczółkiem. Plastyczne podziały i detal elewacji, w górnej części opiętej jońskimi pilastrami i zwieńczonych wyładowanym gzymsem z attyką, nadają całości ciężki, pompatyczny charakter. "Pałacowy" balkon na osi fasady upodabnia willę do możnowładczej rezydencji.