Budynek
Willa Lentza ma zwartą, masywną bryłę, w której dominują elementy charakterystyczne cechy stylu neobarokowego: kontrastowa dwubarwność elewacji i wysoki mansardowy dach. W ten sposób zewnętrzna szata budynku nawiązuje do najwspanialszego europejskiego wzoru monarszej okazałości, pałacu wersalskiego.
Front willi, od strony ulicy Wojska Polskiego, ozdobiony jest ryzalitem i zwieńczony wydatnym półkolistym naczółkiem. Frontowy balkon i zdwojone kolumny ryzalitu podtrzymują wsporniki o osobliwych kształtach, przypominających kadłuby okrętów, mających zapewne symbolizować światową ekspansję firmy właściciela. Monumentalne formy budowli znajdują plastyczną i znaczeniową kumulację w zwieńczeniu, gdzie bogaty kartusz podtrzymywany przez dwa putta sugeruje szlacheckie pochodzenie właścicieli, a akroteriony i obeliski, jako symbole chwały, wskazują na ich wysoką pozycję społeczną.
Mimo pozorów surowej regularności elewacje willi Lentza kształtowane są z pewna dozą swobody, wynikającą z układu wnętrz. Dlatego każda z nich ma nieco inny kształt, a powtarzalna jest jedynie ich symetria i rytm rozdzielających ściany gzymsów. Elewacja południowa ozdobiona jest pośrodku trójbocznym wykuszem, mieszczącym dawniej zimowy ogród bawialni.
Elewację zachodnią, od strony ogrodu, dekoruje w ryzalicie na osi wielkie półkoliście zamknięte okno, ujęte potężnymi kolumnami i oświetlające klatkę schodową. Po obu stronach ryzalitu znajdują się zaś półkoliste tarasy, należące do jadalni i pijalni z loggią, skąd kiedyś wachlarzowymi schodami zejść można było do ogrodu.
Wejście do willi nie znajduje się, jak można by się tego spodziewać, od frontu, ale w bocznej elewacji, od północy i poprzedzone jest, bardzo praktycznie, sklepionym podjazdem. Wystarczyło zrobić dwa, trzy kroki ze stojącego tam powozu, by przekroczyć drzwi willi i znaleźć się w jej wnętrzu. To jakby ukryte główne wejście do siedziby Alfreda Lentza ujęte jest jednak w monumentalny portal zwieńczony kartuszem z inicjałem właściciela, widomą oznaką jego zamożności i prestiżu.