Londyński West End
Londyński West-End będący rezultatem dynamicznego rozwoju miasta w początku XIX-go stulecia symbolizował wszystko to, co było charakterystyczne dla epoki wiktoriańskiej i stanowił wzór do naśladowania dla ówczesnego świata.
Londyński West-End będący rezultatem dynamicznego rozwoju miasta w początku XIX-go stulecia symbolizował wszystko to, co było charakterystyczne dla epoki wiktoriańskiej i stanowił wzór do naśladowania dla ówczesnego świata. Dlatego właśnie Juliusz Verne bohaterem swojej bodaj najbardziej popularnej powieści uczynił londyńskiego dżentelmena z kluby ?Reforma? na West-Endzie, który podróż dookoła świata rozpoczął w 1872 r. na dworcu Charing-Cross.
West-End mimo, iż zróżnicowany w każdej swojej części był elitarny, powstał bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie posiadłości królewskich. Zabudowa Regents Park, dzieło Johana Nasha, była najbardziej monumentalna i ekskluzywna. Powstała wszak na potrzeby ?najbogatszej klasy wzbogaconej na przemyśle, rozwoju handlu z koloniami i na czerpaniu korzyści z angielskich zwycięstw wojennych?. Nieco później zrealizowana Kensington Park była bardziej kameralna i mieszczańska, niemniej skupiając liczne galerie i muzea, to ona utożsamiała kulturową potęgę ówczesnej Anglii. I wreszcie królewska ST. James,s dopełniająca niepowtarzalny klimat West-Endu, z eleganckimi klubami w których narodził się dandyzm.
Dandysami nazywano młodzieńców z dobrych rodzin którzy drogimi ubraniami, afektowanym sposobem mówienia, przesadnymi manierami i wyrafinowanym gustem demonstrowali pogardę dla idei demokracji i równości społecznej. Jak pisał Chateaubriand podczas pobytu w Londynie ?dandys powinien wyglądać zwycięsko, beztrosko i wyniośle i przykładać wielką wagę do swej toalety?.