Wilhelm Döring zmarł w drugiej połowie lat 30. XX w. Po jego śmierci wdowa najpierw wydzierżawiła, a potem (prawdopodobnie w 1940 r., a więc już w trakcie trwania wojny) sprzedała willę miastu.
Jeszcze w latach 30. miasto, jako dzierżawca willi, wynajęło ją kierownictwu okręgu NSDAP (Narodowosocjalistycznej Partii Niemiec). Była to zasadnicza zmiana w funkcjonowaniu budynku, który stał się urzędem, podczas gdy dotąd, mimo swej wielkiej powierzchni i kubatury, służył jako mieszkanie kilku zaledwie osób.
W grudniu 1939 r. zapadła decyzja o budowie w piwnicach willi schronu przeciwlotniczego na 200 osób. Projekt wykonał architekt Friedrich Schröder.