Style historyczne
Style historyczne w architekturze i rzemiośle artystycznym to przejaw postawy charakterystycznej dla XIX w. i zwanej historyzmem, polegającej na wykorzystywaniu stylów minionych epok (romanizmu, gotyku, renesansu, baroku) do tworzenia dzieł współczesnych. Oparciem historyzmu były, rozwijające się w ciągu stulecia, naukowe badania historyczne. Początki stylów historycznych, stanowiących reakcję na estetykę dworskiego klasycyzmu, sięgają końca XVIII w. W pierwszej kolejności nawiązano w budownictwie do gotyku, uznanego za symbol średniowiecza. W Anglii, Niemczech i Francji neogotyk uznano za styl narodowy i stąd jego ogromna popularność w tych krajach.
Rozwój neohumanizmu i wzrost znaczenia mieszczaństwa w latach 30. XIX w. doprowadził natomiast do rozwoju neorenesansu. Architekturę renesansową uznano wówczas bowiem za ?mieszczańską? traktując jako wzór dla działalności architektonicznej. Konsekwencją mieszczańskiej ideologii było następnie rozpowszechnienie się neomanieryzmu
Poczynając od lat 60. XIX w. popularnością zaczęły cieszyć się styl neobarokowy, najbardziej odpowiedni dla monumentalnych budowli użyteczności publicznej i neoromanizm uznany za najbardziej właściwy dla architektury sakralnej.
Na przełomie XIX i XX w. w wyniku łączenia w jednej budowli różnych form stylowych powstała architektura eklektyczna.