Hall
Dwukondygnacyjny czworoboczny hall willi Lentza znajduje się dokładnie pośrodku budynku. Na wprost prowadzą z niego drzwi do najbardziej reprezentacyjnego wnętrza budynku ? bawialni. Dziś pomieszczenia te rozdziela tylko potężna szeroka arkada o spłaszczonym łuku, ozdobiona kartuszem.
Niegdyś otwór ten wypełniały czteroskrzydłowe drzwi, które otwierano w dniach przyjęć i balów. Przez nieco skromniejsze, choć również ujęte w dekoracyjne obramienie, drzwi po lewej stronie hallu przejść możemy do dawnego salonu ? obecnie sali teatralnej. Natomiast na prawo od wejścia do hallu przez półkoliście zamkniętą arkadę przechodzimy na reprezentacyjną klatkę schodową, prowadzącą na piętro willi.
Hall na parterze nie ma bezpośredniego oświetlenia. Snop światła wpada do niego poprzez owalny otwór w suficie, ponad którym na wyższej kondygnacji hallu umieszczony jest tzw. świetlik ? bliźniaczy otwór przykryty szklaną taflą, oświetlony z kolei przez przeszklone połacie dachu. Nieco światła dociera tu też z wielkiego okna klatki schodowej i z sieni. Jednak kiedyś było to światło barwne i przytłumione, jakie dają witraże. Jedyny z nich, dość skromny witrażyk z szybami o ciepłej miodowej barwie, zachował się w nadświetlu drzwi z hallu do sieni. Nawet w słoneczny dzień w hall parteru panował więc półmrok, a poprzez kontrast ze światłem w otworze sufitu szczególnie ciemna wydawała się wysoka ćwierćkolista faseta, której łagodne krzywizny pokryte są ornamentem z drobnej złotej kratki na tle o barwie ciemniejszego złota.
Potężny bogato profilowany gzyms i rząd akroterionów oddzielają fasetę od otworu w stropie i od ścian hallu, ozdobionych marmoryzowanymi kolumnami i pilastrami.
Drzwi do sieni i do salonu ozdobione są bogatymi naczółkami, w które wpleciono kartusze. Hall parteru czyni przede wszystkim wrażenie przepychu, a jego dekoracja w różnych swoich elementach ? podziałach ścian, ornamentach, użyciu marmurów i złoceń ? jest wariacją, na temat wnętrz pałacu w Wersalu, monumentalnej siedziby Króla-Słońce Ludwika XIV.
W roku 1970 hall otrzymał dodatkowe, wymuszone względami bezpieczeństwa bywalców mieszczącego się tu wówczas Pałacu Młodzieży, dekoracyjne elementy tj. kute kraty w świetle otworu sufitu i w arkadzie oddzielającej hall od schodów. Ich autorem był Stanisław Jeziorański, a data wykonania wpleciona jest w ornamenty nadświetla od strony klatki schodowej.